'Wat denkt u zelf dat er aan de hand is?' of: 'Wat stelt u zelf voor dat we gaan doen?'; typische vragen die je vooral in de eerste lijn tegenkomt als uitnodiging aan de patiënt om te vertellen welke zorg hij gehad had willen hebben. Op het eerste gezicht een mooi vertrekpunt voor vraaggestuurde zorg. De zorgvrager vertelt welke zorg hij nodig heeft en de zorgverlener geeft hem die. Alsof de zorgvrager al weet wat er aan de hand is en aan kan geven wat hij wérkelijk nodig heeft. En alsof de zorgverlener daar niet vaak andere, professionele, ideeën over heeft.

Mij lijkt dat er voor goede vraagsturing een tussenstap nodig is die echter makkelijk wordt overgeslagen. De stap namelijk waarin de zorgvrager samen met de zorgverlener probeert zijn klachten en twijfels in een goede zorgvraag te gieten. Liefst een zorgvraag waarop onze gezondheidszorg een antwoord kan geven. Geen gemakkelijk proces want een goede zorgvraag waar de gezondheidszorg ook nog wat mee kan, vraagt om veel vertaalwerk met alle bijbehorende kansen op communicatie-problemen.

Een voorbeeld: De regelmatig terugkerende buikpijn is op het eerste gezicht misschien een vraag om een pijnstiller, maar is bij nader inzien toch eerder een vraag om aandacht, of om de geruststelling dat het geen kanker is. Of zelfs een vraag om de boze geesten die binnengedrongen zijn, uit te drijven.
Voor een antwoord op de laatste vraag is onze gezondheidszorg niet toegerust. Wat betreft de andere vragen is het de kunst gezamenlijk te ontdekken welke het best aan de behoeften van de zorgvrager tegemoetkomt.