'Disease mongering': het in de markt zetten van ziekte, is een belangrijk thema dat Iona Heath onder de aandacht wil brengen. In het eerste nummer van Medisch Contact van 2009 is het artikel 'Ziekte te koop; Maatschappij medicaliseert tot in het absurde' aan haar denken gewijd.
"Wat doet moderne geneeskunde in godsnaam met mensen in Amerika? Ze zijn gezonder en leven langer dan ooit tevoren, maar voelen zich veel vaker ziek. Dat vind ik een tragedie." En: "Onder disease mongering schaart Heath een aantal varianten, bijvoorbeeld het introduceren van een nieuwe ziekte, meestal geënt op iets wat tot dan toe als een normale toestand werd gezien, zoals mannelijke kaalheid. Of het oprekken van de definitie van ziekten, zoals volgens Heath is gebeurd bij hypertensie, hypercholesterolemie en diabetes mellitus."

"Het op de markt zetten van een ziekte is helemaal niet zo moeilijk, zegt Heath: 'Zorg voor een goede naam, goed te onthouden en niet al te naar. Dus niet impotentie, maar erectiele disfunctie. Dat is minder stigmatiserend en klinkt wat technischer. Maar er moet wel uit blijken dat het heel ernstige gevolgen kan hebben. Vervolgens schakel je journalisten in, die schrijven over hoe miskend en ernstig deze ziekte is. Je begint een campagne om de ziekte te exporteren van de specialist naar de huisartspraktijk, zodat bijvoorbeeld diagnose en behandeling van depressie niet meer voorbehouden zijn aan de psychiater alleen. En vervolgens repositioneer je de ziekte om de doelgroep zo groot mogelijk te maken. Je verandert het patiëntenprofiel en breidt zo de prevalentie uit."

Dat schrijft althans M. Buijsen in een artikel in de Volkskrant van 20 november, naar aanleiding van de beslissing van het Kennemer Gasthuis in Haarlem om patiënten tegen betaling een voorkeursbehandeling te bieden.

"In de gezondheidszorg hebben 'gelijke behandeling' en 'discriminatie' traditioneel een zeer specifieke betekenis. De Grondwet stelt heel algemeen dat allen in gelijke gevallen gelijk behandeld moeten worden en dat discriminatie wegens godsdienst, ras etc. niet is toegestaan. Hiermee is niet gezegd dat mensen niet verschillend behandeld mogen worden.(...) Eigen aan de gezondheidszorg is evenwel dat het maken van onderscheid slecht één enkele rechtvaardigingsgrond kent. Mensen mogen verschillend behandeld worden doch slechts indien en voor zover deze verschillen in behandeling te rechtvaardigen zijn op grond van verschillen in de objectieve (aan de hand van medische criteria vaststelbare) behoefte aan gezondheidszorg. Het aanleggen van andere criteria komt neer op discriminatie. (...) Met het loslaten van marktkrachten op de zorg is de medisch-professionele moraal geweldig onder druk komen te staan."

Buijsen geeft verder aan dat in belangrijke verdragen waarin het mensenrecht op gezondheidszorg is vastgelegd, dezelfde inhoud wordt gegeven aan het discriminatiebegrip als in de medische ethiek.

In het Nederlands Dagblad van 19 november gaat A. den Exter ook in op de kwestie. Als jurist legt hij haar vooral uit als mensenrechtenvraagstuk.

"Gelijke toegang tot gezondheidszorgvoorzieningen is een algemeen erkend mensenrecht, verankerd in tal van internationale verdragen en onze Grondwet. Overeenkomstig dat uitgangspunt heeft eenieder recht op gelijke toegang tot medisch noodzakelijke zorg. Selectie van patiënten behoort volgens het (verdragen)recht en de medische ethiek plaats te vinden louter op basis van medische en daaraan gerelateerde criteria. Een voorkeursbehandeling op grond van niet-medisch gerelateerde overwegingen (financiële overwegingen, verzekeringsstatus etc.) is onmiskenbaar in strijd met de rechtvaardigheidsnotie die ten grondslag ligt aan dit mensenrecht en moet om die reden worden afgewezen."