Vandaag is het het rapport Nutrition, physical activity and the prevention of cancer: a global perspective verschenen. Het is de weerslag van een wereldwijd onderzoek van het World Cancer Research Fund (WCRF)

Naar aanleiding van het verschijnen van het rapport staat in het Parool van vandaag onder meer:
Jaap Seidell van de Vrije Universiteit is één van de onderzoekers. ''Mensen zullen hun leefgewoontes moeten aanpassen als ze het risico op kanker willen verminderen. Van overgewicht en tekort aan beweging weten we al dat ze slecht voor de gezondheid zijn. Dat ze nu ook bewezen bijdragen aan het risico op kanker, is alarmerend.''

Een extra appel dus op de eigen verantwoordelijkheid voor een gezonde leefstijl.

Prof. I. de Beaufort, ethicus, zei eerder over die eigen verantwoordelijkheid: 'Ik ben niet tégen gezond leven. Maar ik denk dat volwassen mensen daarover nadenken en zelf heel aardig kunnen beoordelen wat hun prioriteiten zijn en hoe ze willen leven. Ik hecht aan de vrijheid van leefstijl van mensen, ook als ze daarmee jaren van hun leven inleveren. En ook als ze daarmee de samenleving, de collectief gefinancierde gezondheidszorg, geld kosten. Ik heb al eerder over de eigen verantwoordelijkheid van mensen gepubliceerd en neem ook een mild standpunt in ten aanzien van de gevolgen van gezond of ongezond leven.' (uit: Health Management Forum |aug. 2005 | i.o.v. STG/HMF Leiden, aangehaald op www.benclaessens.nl)

Kinderartsen luiden noodklok over overgewicht

De gezondheidsproblemen bij kinderen als gevolg van overgewicht dreigen onbeheersbaar te worden, waarschuwt de Nederlandse Vereniging voor Kindergeneeskunde (NVK). Meest zorgwekkend is dat preventie- en behandelprogramma’s gevaar lopen doordat ouders het probleem van overgewicht bij hun kind niet onderkennen.

De kinderartsen in Nederland zien de problematiek als gevolg van overgewicht bij kinderen steeds meer toenemen. Ongeveer één op de vijf meisjes van 4 t/m 15 jaar en één op de zes jongens is te dik. Overgewicht komt op steeds jongere leeftijd voor en de zwaarste kinderen worden steeds zwaarder.

De complicaties van overgewicht bij kinderen worden steeds meer zichtbaar. Zo heeft één op de drie dikke kinderen al een voorstadium van ouderdomsdiabetes (type 2 diabetes), en worden tientallen dikke kinderen zelfs behandeld voor ouderdomsdiabetes. Een voorstadium van diabetes leidt binnen vijf tot tien jaar tot diabetes: een onomkeerbare ziekte waarvoor levenslange behandeling nodig is.
(bron: www.nvk.pedianet.nl)

Hoe paternalistisch mag je als zorgverlener zijn bij het aanpakken van het probleem?
Tonkens onderscheidt in haar boek "Mondige burgers, getemde professionals" (2003) drie vormen van paternalisme / bemoeizorg:
1. Paternalisme uit overlast (repressieve bemoeizorg) De legitimatie om in te grijpen is gelegen in de overlast die de cliënt veroorzaakt (bijvoorbeeld bij alcoholgebruik)

2 Empatische bemoeizorg (interventie op verzoek van de cliënt) De legitimatie is gelegen in de (al dan niet uitgesproken) noden en behoeften van cliënt

3. Pedagogische bemoeizorg (interventie op basis van het beter weten van de professional) De legitimatie is ook hier gelegen in de noden en behoeften van cliënt.

Vooral met de laatste vorm hebben we moeite. De mondige burger weet het zelf wel en beslist graag zelf wat wel en niet goed voor hem is.

In Trouw van vandaag kwam ik bijdragen tegen over 'grunten' en 'screamen', het brullen en krijsen dat je bij heavy metal en hardrock tegenkomt, en over 'bug chasing', je even nergens verantwoordelijk voor voelen en welbewust het risico nemen met hiv besmet te raken. Allemaal activiteiten die je gemakkelijk in de spreekkamer van de dokter brengen. Datzelfde geldt - maar dan op termijn - voor het te hard zetten van MP3-spelers en het gebruik van alcohol op jonge leeftijd. We weten dat het niet goed is, maar we doen het toch. Wonderlijke mechanismen.

Geduldig ontfermt de gezondheidszorg zich over de gevolgen...