C. Vos schrijft in de Volkskrant van 24 juni een boeiend artikel over een aantal succesvolle pogingen om de Nederlandse zorg af te stemmen op mensen met een andere culturele achtergrond. Die pogingen kunnen maar succesvol zijn door de verschillen met de Nederlandse cultuur te erkennen. Coördinator Koch van Het Karmijn: ‚Het heeft geen zin om met een behandelplan aan te komen bij moslims. In Nederland stellen we stapsgewijs doelen en zoeken we naar praktische oplossingen, maar in de islam geldt: insjallah, als God het wil.’ en Kaya, een hulpverlener in Oss: ‚Mijn autochtone collega’s zeggen al snel: regel is regel. Voor interculturele zorg moet je flexibel zijn en je verdiepen in de achtergronden van de mensen die je verzorgt.’

Zorginstellingen realiseren zich inmiddels dat standaardisering dit proces in de weg staat. Ze geven de ruimte aan enthousiaste initiatiefnemers als Koch van ‚s Heeren Loo of Büyükkaya van Dichterbij. Bovendien worden ze ook gestimuleerd door zorgverzekeraars die hun verzekerdenbestand in rap tempo zien veranderen. Met Stichting Pacemaker, een Amsterdams kenniscentrum voor interculturele zorg, werkt Agis aan een keurmerk voor ‚migrant friendly hospitals’. ‚Dan gaat het dus niet alleen om halal eten of een gebedsruimte, maar vooral om bejegening van patiënten’, zegt Flens. ‚Er is soms echt sprake van xenofoob ongemak in de spreekkamer van de dokter.’