Doorgedacht
Zorgverleners bedreigd...
2009-09-02;15:23 |
Een voor velen moeilijk te begrijpen fenomeen: ambulancepersoneel dat in noodsituaties hulp probeert te geven en vervolgens wordt bedreigd en met regelmaat daadwerkelijk mishandeld.
In de volkskrant van 2 september wijdt Evelien Tonkens haar column aan het verbaal en fysiek aanvallen van mensen die alleen maar komen helpen. Zij vermoedt dat de agressie te maken heeft met het feit dat we collectief in verwarring zijn over de plaats van gezag en autoriteit in onze democratische samenleving.
'Confuus over wanneer we ons assertief moeten opstellen, en wanneer juist bescheiden. Wanneer te onderhandelen, en wanneer zonder commentaar instructies te volgen. Wanneer ons breed te maken en erkenning en respect te eisen, en wanneer op te hoepelen.'
Gezag en autoriteit een plaats geven in de democratische verhoudingen is volgens Tonkens dan ook de opdracht voor het komende decennium.
Column Evelien Tonkens
In de volkskrant van 2 september wijdt Evelien Tonkens haar column aan het verbaal en fysiek aanvallen van mensen die alleen maar komen helpen. Zij vermoedt dat de agressie te maken heeft met het feit dat we collectief in verwarring zijn over de plaats van gezag en autoriteit in onze democratische samenleving.
'Confuus over wanneer we ons assertief moeten opstellen, en wanneer juist bescheiden. Wanneer te onderhandelen, en wanneer zonder commentaar instructies te volgen. Wanneer ons breed te maken en erkenning en respect te eisen, en wanneer op te hoepelen.'
Gezag en autoriteit een plaats geven in de democratische verhoudingen is volgens Tonkens dan ook de opdracht voor het komende decennium.
Column Evelien Tonkens
Comments
Emancipatie van de beroepsethiek
2008-02-16;14:23 |
In de Ethiekcolumn van de TVZ van februari 2008 (nr. 2) stelt Bart Cusveller dat ethiek geen praatvak is, maar een doe-vak. Hij haalt in dit verband Hans Reinders aan die zegt: ethiek in de zorg is om te beginnen goed zijn in je werk. Cusveller benadrukt dat het er in de verpleegkundige ethiek niet om gaat een moraal aan het werk op te leggen, maar er een moraal uit te halen die er al inzit.
Van harte ben ik het met hem eens dat de praktijk het vertrekpunt is. En met zijn opmerking 'dat het verpleegkundig handelen uitdrukking geeft aan spelregels voor het zorgend omgaan met mensen die zorg behoeven.' En dat ethiek daarmee aan de slag moet. Dat doet zij echter, anders dan Cusveller stelt, als denk- en praatvak. Want naar mijn idee is ethiek op de eerste plaats bezinning. Bezinning op de vraag of het goede wel gedaan wordt. Zij denkt kritisch na over de spelregels die in de dagelijkse praktijk gelden. Wat is de context waarin ze zijn ontstaan? Zijn het nog wel goede regels voor het spel van vandaag? Komen sommige spelers er niet doorin de knel? Dat soort vragen.
Ná de reflectie moet er gedaan worden; moet je goed zijn in je werk. Het doen, daar gaat het uiteindelijk om. Ik ben het daar mee eens. Maar dat doen wil nogal eens beter lukken als je eerst hebt nagedacht. En dat nadenken beschouwt ethiek als haar taak.
Misschien ontstaat het verschil van mening wel door de gedachte dat ethiek voor experts is, voor de stuurlui aan de wal. Ten onrechte. Ethiek is een praat- en denkvak voor de mensen die doen. Als ethiek hetzelfde was als goed zijn in je werk, is de ethicus dan degene die goed is in zijn werk? Of is hij degene die erover nadenkt of zijn werk wel goed gedaan is?
Wie mag zeggen wie ik ben?
2007-07-29;09:41 |
Telkens weer verbaas ik me erover hoe makkelijk mensen hun persoonlijke gegevens 'weggeven'.
Cameratoezicht op straat? Geen probleem!
Invullen van adres en telefoonnummer op willekeurige vragenlijsten? Waarom niet?
Opslaan van email, telefoongesprekken, pinpas-gebruik? Geen bezwaar! 'Ze mogen van mij alles zien. Ik heb niks te verbergen.' En: 'Als ze daarmee de misdaad kunnen bestrijden dan ben ik vóór!'
Op het eerste gezicht geen speld tussen te krijgen. Maar toch wringt er iets. Hoe meer allerlei instanties van mij weten, hoe makkelijker het voor hun wordt een beeld van mij te creëren dat zij voor eigen gebruik kunnen inzetten. Neem de verzekeringsmaatschappij die weet welke medicijnen ik slik, wat ik zoal koop in de supermarkt, of ik met de fiets of met de bus naar m'n werk ga.
Wat wringt, is dat ik steeds minder zélf kan bepalen welk beeld er van me ontstaat. Anderen gaan dat voor mij doen en het is maar de vraag is of dat wel een juist beeld is en of ik dat beeld de wereld ingestuurd wil zien.
Anders gezegd: de 'definitiemacht' komt bij anderen te liggen. Zíj definiëren wie ik ben. Dat benauwt me wel eens.
Een veelzeggend voorbeeld: de combinatie 'werkzoekend, hartinfarct en ongehuwd' roept een ander beeld op dan de combinatie 'halve marathon, jurist en drie kinderen'. En toch gaat het over één en dezelfde persoon....