Zwangere vrouwen die de foetus op Down syndroom willen laten testen, hoeven in de toekomst (begin 2012) geen risicovolle vlokkentest of vruchtwaterpunctie meer te ondergaan. Voor de nieuwe test is alleen bloedonderzoek nodig. Aan de ontwikkeling van deze test werkten onderzoekers uit Hong Kong, Londen en uit het Amsterdamse VU medisch centrum.

Genetisch materiaal van de foetus in het bloed van een zwangere vrouw kan informatie geven over de aanwezigheid van het extra chromosoom dat kenmerkend is voor het Down syndroom (trisomie 21). Eerder ontwikkelde tests werkten niet bij alle vrouwen, maar deze is geschikt voor alle zwangere vrouwen. De nieuwe test, die gebaseerd is op de techniek van ‘massively parallel sequencing’, is mogelijk in de 10de tot 14de week van de zwangerschap en is uitermate betrouwbaar.
Voor zwangeren die een test op Down syndroom willen laten uitvoeren, is de nieuwe test een enorme uitkomst. De huidige vlokkentest of vruchtwaterpunctie geven risico op een miskraam. Het veiligere alternatief dat nu al wordt gebruikt, de combinatietest, waarbij een nekplooimeting wordt gecombineerd met een bloedtest, geeft geen diagnose, maar slechts een voorspelling van de kans op Down syndroom.
De uitkomsten van het onderzoek zijn vandaag online gepubliceerd in British Medical Journal . De publicatie beschrijft de uitkomsten van een grootschalig internationaal onderzoek.
(bron: VU medisch centrum, 7 maart 2011)

Finkielkraut, A. (2010) Een intelligent hart - hoe romans je helpen in het leven; Vertaling: F. de Haan; Uitgeverij Contact; ISBN: 9789025434656;

"Hoe baan je je een weg door de moderne, snelle, digitale maatschappij? Wat doe je met oude waarden, nieuwe normen? Hoe denk je over racisme, oorlog en ouder-kindrelaties zonder te verdwalen in lijvige filosofische werken? Het antwoord is even verrassend als simpel: LEES EEN ROMAN.
Alain Finkielkraut bespreekt aan de hand van negen romans vraagstukken waar iedereen wel een keer op stuit: bijvoorbeeld klassenverschil (Lord Jim van Joseph Conrad), racisme (De menselijke smet van Philip Roth) en een vader-zoonrelatie (De eerste man van Albert Camus)." (flaptekst)

In de Volkskrant van 2 november 2010 besteedt Aleid Truijens een artikel aan het boek: Literatuur als handleiding voor het leven, filosoof Alain Finkielkraut gelooft erin.

C. Vos schrijft in de Volkskrant van 24 juni een boeiend artikel over een aantal succesvolle pogingen om de Nederlandse zorg af te stemmen op mensen met een andere culturele achtergrond. Die pogingen kunnen maar succesvol zijn door de verschillen met de Nederlandse cultuur te erkennen. Coördinator Koch van Het Karmijn: ‚Het heeft geen zin om met een behandelplan aan te komen bij moslims. In Nederland stellen we stapsgewijs doelen en zoeken we naar praktische oplossingen, maar in de islam geldt: insjallah, als God het wil.’ en Kaya, een hulpverlener in Oss: ‚Mijn autochtone collega’s zeggen al snel: regel is regel. Voor interculturele zorg moet je flexibel zijn en je verdiepen in de achtergronden van de mensen die je verzorgt.’

Zorginstellingen realiseren zich inmiddels dat standaardisering dit proces in de weg staat. Ze geven de ruimte aan enthousiaste initiatiefnemers als Koch van ‚s Heeren Loo of Büyükkaya van Dichterbij. Bovendien worden ze ook gestimuleerd door zorgverzekeraars die hun verzekerdenbestand in rap tempo zien veranderen. Met Stichting Pacemaker, een Amsterdams kenniscentrum voor interculturele zorg, werkt Agis aan een keurmerk voor ‚migrant friendly hospitals’. ‚Dan gaat het dus niet alleen om halal eten of een gebedsruimte, maar vooral om bejegening van patiënten’, zegt Flens. ‚Er is soms echt sprake van xenofoob ongemak in de spreekkamer van de dokter.’

Vandaag verscheen het rapport Behandelrichtlijnen en geneesmiddelen- formularia vatbaar voor beïnvloeding door farmaceutische industrie van de Inspectie voor de Gezondheidszorg. Op haar website schrijft de Inspectie: "Uit dit onderzoek van de IGZ blijkt dat het voorkomt dat de farmaceutische industrie aan ziekenhuizen geneesmiddelen in eerste instantie goedkoop aanbiedt om er voor te zorgen dat het geneesmiddel 'in de markt' wordt gezet en blijft. Op die manier is niet gegarandeerd dat patiënten het best passende medicijn krijgen. Als patiënten later het ziekenhuis verlaten bestaat de kans dat het medicijn automatisch ook door huisartsen worden voorgeschreven."

Het rapport zegt over aanleiding en belang van het onderzoek: "Richtlijnen worden gebruikt door een grote groep beroepsbeoefenaren. Daardoor heeft beïnvloeding van de totstandkoming van richtlijnen een groot bereik. Het risico bestaat dat in plaats van het meest geschikte geneesmiddel, dat op grond van evidence in de richtlijn is opgenomen, het geneesmiddel wordt voorgeschreven dat onderwerp is van de sterkste beïnvloeding vanuit de farmaceutische industrie. Niet alleen wordt dan mogelijk een minder geschikt geneesmiddel opgenomen, ook brengt dit hogere kosten met zich mee als het gaat om een duurder geneesmiddel. Daarnaast heeft twijfel over de onder- bouwing van een richtlijn een potentieel negatieve invloed op het draagvlak voor gebruik van richtlijnen onder beroepsbeoefenaren en op het maatschappelijk vertrouwen in de gezondheidszorg."

Rapport

Een voor velen moeilijk te begrijpen fenomeen: ambulancepersoneel dat in noodsituaties hulp probeert te geven en vervolgens wordt bedreigd en met regelmaat daadwerkelijk mishandeld.

In de volkskrant van 2 september wijdt Evelien Tonkens haar column aan het verbaal en fysiek aanvallen van mensen die alleen maar komen helpen. Zij vermoedt dat de agressie te maken heeft met het feit dat we collectief in verwarring zijn over de plaats van gezag en autoriteit in onze democratische samenleving.
'Confuus over wanneer we ons assertief moeten opstellen, en wanneer juist bescheiden. Wanneer te onderhandelen, en wanneer zonder commentaar instructies te volgen. Wanneer ons breed te maken en erkenning en respect te eisen, en wanneer op te hoepelen.'

Gezag en autoriteit een plaats geven in de democratische verhoudingen is volgens Tonkens dan ook de opdracht voor het komende decennium.

Column Evelien Tonkens